Je kind komt thuis van school en het lijkt alsof hij op oorlogspad is.
Hij vertoont testend gedrag en het lijkt alsof hij iedereen wilt uitdagen.
Hij duwt voortdurend met zijn voet tegen kleine zus.
Ze blijft achter jouw rug telkens weer de televisie aanzetten.
Of het dier des huize vindt geen minuut rust meer.
Je zou bijna durven denken:
'Maar kijk, dat is nu toch echt om mij te treiteren!'.
'Hij weet echt waar mijn knoppen staan!'
Ook onder dit gedrag zit een nood.
De nood aan voorspelbaarheid, nabijheid, ontprikkeling, ... .
Na een drukke dag school of een drukkere activiteit, is het chaos in het hoofd van een kind met autisme.
Al deze indrukken en prikkels hebben ervoor gezorgd dat je kind zich onrustig, gespannen, machteloos en misschien wel angstig voelt.
Een natuurlijke reactie is dan, om op zoek te gaan naar zekerheden.
Je kind gaat onderzoeken of zijn wereld nog wel klopt.
'Als ik aan de hond zijn staart trek... Ja! Dan blaft hij!'
'Oef, mijn wereld klopt.'
'Als ik aan mama haar trui blijf trekken ... Ja! Het klopt!'
Het belangrijk om dit gedrag liefdevol te begrenzen.
Het is oké dat je kind zich onrustig voelt en hierdoor controle wilt hebben.
Het gedrag dat er bij komt kijken is niet oké en dit mogen we naar hun toe communiceren.
Benoem de gevoelens van je kind en blijf nabij.
Door hen apart te zetten in de gang of bijvoorbeeld in de hoek, geven we nog meer voeding aan die onderliggende gevoelens.
Je kind voelt zich nog onrustiger en heeft jou net nu erg nodig.
Bied een liefdevolle grens.
Kom samen tot rust en kijk wat je kind nodig heeft.
Geef hen nadien de controle door hen te laten kiezen.
'Ga je tekenen of ga je met mij mee de was in de droogkast steken?'
Bied voorspelbaarheid en vertel wat er nog staat te gebeuren.
Je kan dit natuurlijk ook visualiseren.
Maar ga er niet meteen vanuit dat je kind dit zelfstandig kan.
Reactie plaatsen
Reacties